Mzungu in Oeganda

Een jaar of 2 geleden beloofden we Sara en Machiel langs te komen als ze de grote stap naar Afrika zouden wagen. En belofte maakt schuld dus wagen wij de grote stap naar Sara en Machiel. Oeganda it is! Een bestemming die voor ons reislustigen niet bepaald bovenaan het lijstje staat, maar na alle verhalen en literaire voorbereiding wel onze nieuwsgierigheid heeft gewekt. En bovenal willen we heel graag zien hoe onze vrienden hun leven daar hebben opgebouwd. We laten onze kleine man (Sven) deze keer toch maar thuis bij opa en oma en vertrekken op vrijdag 18 mei dan ook met heel veel goede zin richting Oost-Afrika. Spannend!

Een week later zijn we weer terug in Nederland. Diep onder de indruk van wat Oeganda als land te bieden heeft. De geweldig mooie natuur, de bedrijvigheid op straat, de gastvrijheid, de bavianen op de weg, de vrouwen met hun prachtige jurken en dikwijls een mand vol bananen op hun hoofd dragend, de schattige kindjes die lachend naar ons zwaaien als we voorbij rijden (mzungu! mzungu!), het nationaal park waar we geen mensen tegenkomen maar dieren, de kippen die met ons meereizen in de bus, de manier waarop men communiceert... Het is te veel om op te noemen...

De highlights:

• De rit van Kampala naar Lira. Pim krijgt er niet veel van mee maar ik geniet! Wat is Oeganda groen!
• Sara's onderhandelingsskills op de plaatselijke markt. Waar het schaamrood ons op de kaken staat gaat zij voor 30 cent tot het gaatje.
• Met z'n drieen op 1 brommer is de normaalste zaak van de wereld hier. Mag ik je even goed vasthouden?
• De Champions League finale: 300 Oegandezen versus 4 mzungu's. Dan maar een Bell (Oegandese pils).
• Het bezoek aan de uberschattige kindjes van de kleuterschool aan de overkant. Lief!
• Het beeld van Machiel en Pim die samen bier gaan halen bij de plaatselijke Gall & Gall.
• De kennismaking met Sara's collega's en de verhalen die we erbij krijgen. Daar wordt goed werk verricht!
• Bij Sara achterop de brommert... Twee mzungu-vrouwen op een brommer, daar praten ze nu nog over!
• Machiel's bakery: heerlijk vers brood made by...
• De speciaal voor ons uitgevoerde welkomstdans in het boerendorpje dat we bezoeken. Puur, mooi, traantje...
• Oke dan... het skypegesprek met Sven. Hij ligt compleet in een deuk, zien we er zo raar uit?
• De rit naar Murchison Falls Nationale Parc. Uitgestrekt en verlaten, prachtig!
• De opwinding bij het zien van de eerste wilde dieren. Whaaaaaah een bokje!! 20 minuten later staan we oog in oog met een giraffe en een olifant.
• De gamedrive met als hoogtepunt de doorverwijzing naar de zoo voor het spotten van neushoorns. Silvia bedankt! :)
• Sara's geslaagde omkooptalent om aan de overzijde van de Nijl te komen. Er moet toch worden geluncht!
• De boottocht over de Nijl naar Murchison Falls. Nijlpaarden en krokodillen... het moet niet gekker worden!
• De aanval van (nu blijkt) Tsee Tsee vliegen in de auto naar de watervallen. Ze zitten nog steeds vast aan mijn slipper. Ben jij ook zo moe? ;)
• Alleen op de wereld bij de fenomenaal mooie watervallen, waar een prachtige regenboog doorheen schijnt. Bijzonder moment.
• De busrit terug naar Kampala, tussen de kippen en met een matras boven ons hoofd vastgebonden. Bus is van binnenuit met 1 vinger uit te deuken en de chauffeur denkt dat hij in een Ferrari rijdt. Vijf uur lang met handen voor ogen maar we zijn er nog. Avontuur!

Dit is reizen buiten de gebaande paden. Door een land dat puur is en niet bedorven door het massatoerisme. Bedorven is het land helaas wel, in die zin dat er vreselijke dingen zijn gebeurd die ons hebben doen huiveren. Kindsoldaten, seksslaven, Kony, ontvoeringen, vluchtelingenkampen, massaslachtingen... Hier zijn dingen gebeurd die we ons niet kunnen en willen voorstellen. De oorlog is al wel sinds 2006 voorbij, maar het is nog zo recentelijk dat vrijwel iedere Oegandees een verhaal heeft. Dit geeft onze vakantie ook wel een dubbel gevoel. Enerzijds genieten we van het prachtige land dat zoveel te bieden heeft, anderzijds besef je continu dat dit land verscheurd is en pas sinds kort weer in opbouw. Een bezoek aan de machtig mooie Murchison Falls krijgt toch wel een heel ander tintje als je vervolgens leest dat hier een paar jaar geleden nog honderden mensen vanaf zijn gegooid. Bizar!

Sara en Machiel hebben ons de sfeer laten proeven van het land waar zij nu wonen. Dit is hun thuis en we zijn er trots op te zien hoe zij hun leventje daar hebben opgebouwd. Sara werkt vol passie en toewijding aan haar projecten voor Vapad en Machiel zorgt ervoor dat hun huis ook echt een thuis wordt. Wat ons betreft een topcombi! Lieve Sara en Machiel, ontzettend bedankt voor alle goede zorgen! Voor de leuke, gekke, interessante en mooie verhalen, de homemade pizza's, het ophalen uit Kampala, de meeloopdag bij Vapad, het wegjagen van die enorme kakkerlak, het bijbrengen van wat meer geduld, de Niles, Clubs en Bells, en je prettige rijstijl (;)). Het was fantastisch, we hebben genoten!

Pim & Nikki
Voor de uitgebreide versie: nikopreis.shareyourstory.nl