Uganda Baby!

Nederland
Na een jaar Niger stond voor ons een vakantie Nederland voor de boeg. Tijd om de lijstjes af te werken: Subway broodje eten, stroopwafels, weer eens naar de bioscoop, familie en vrienden bezoeken, lekker uitrusten. Dit alles en nog veel meer hebben we gedaan en het was genieten, maar uitrusten??? Andere expats zullen dit misschien herkennen maar voor ons was het de eerste keer: je rent je rot van formele afspraken (dokter, tandarts, oude en nieuwe werkgever, belasting) naar informele afspraken (vrienden, familie, verjaardagen, kroeg). Iedereen in NL heeft natuurlijk ook een druk schema en wij door onze beperkte tijd ook. Al met al hebben we toch veel mensen kunnen zien en spreken, maar hebben we ook veel tijd in de NS trein/auto/fiets doorgebracht. Dus uitgerust………..dat gaan we volgend jaar toch wel anders doen.

Reis naar Uganda
We waren er dan ook wel aan toe om weer verder te gaan en een nieuwe plek voor onszelf te bouwen. Bewapend met een jaar ervaring, want wat waren we groentjes, zijn we vertrokken naar Uganda. Natuurlijk ook wel met de nodige gezonde zorgen: waar komen we terecht, gaan we het leuk vinden, vinden we een goed/leuk huis, hoe zal het werk zijn…………

Een andere bijkomende zelfgecreëeerde moeilijkheidsfactor: hoe krijgen we die katten daar via alle dounecontroles (Schiphol, Oeganda), in het vliegtuig en auto zonder dat omstanders gek worden van het gemiauw en daarna in alle hotelkamers. Eindresultaat: katten worden nergens gecheckt bij de douanes (en dat terwijl we in NL ook nog allerlei kostbare documenten en stempels moesten regelen), Hoster houdt niet van vliegen (constant gemiauw) en Nokke houdt niet van autorijden (constant gemiauw) en last but not least Afrikanen geven er niks om als je katten meeneemt in je hotelkamer.

Vriendelijke Oegandesen
Vanaf het begin dat we op Ugandese bodem landden en op het vliegveld Entebbe in aanraking kwamen met de Oegandese bevolking keken we elkaar aan en zeiden: waarom willen deze mensen niet met alle geweld onze koffers sjouwen voor belachelijk veel geld, zonder dat je dit wilt? Waarom word je niet doodgezwegen door dounebeambtes? Toen we bij de rij wachtende chaffeurs onze namen op de bordjes zochten, werden we door meerdere mensen gratis geholpen en werd onze chauffeur gebeld, die iets te laat was. Geen geduw en getouwtrek……………………… Niger,…. what the hell where we thinking!! (aldus Machiel).

The Pearl of Africa
Net als de bijnaam van Breda, de parel van het Zuiden (voor alle Limburgers: nee Sittard claimt dit onterecht) is dit ook de bijnaam van Oeganda: the Pearl of Africa. Omdat wij ‘s avonds aankwamen hadden we nog weinig van the Pearl mogen aanschouwen, maar de volgende dag zijn we van Entebbe (Oegandees Schipholletje) naar de hoofdstad Kampala gereden naar Sara’s collega’s, Lut en Frans van Broederlijk Delen (de organisatie waar Sara nu voor werkt). Wij (met uitzondering van Nokke, die niet van autorijden houdt) keken onze ogen uit: heuvelachtige groene bergen met bananenbomen, kleurrijke bloemen en struiken, een heerlijk aangenaam temperatuurtje, het uitgestrekte Victoriameer en natuurlijk de gebruikelijke inwoners in Afrikaanse kleding bezig met hun allerdaagse dingen. Geen heteluchtoven-temperatuur, niet overal het rondwaaiende rode woestijnzand en dorre uitgestrekte vlaktes met plukjes vegetaties hier en daar……………………… Niger,… what the hell where we thinking!! (aldus Machiel).

Lira
Na even wat uitgerust te hebben bij Frans en Lut heeft Frans ons de volgende dag naar Lira gebracht. Wij hadden flink veel baggage bij en er gingen nog 2 mensen mee dus de katten moesten in de laadbak. Nokke was natuurlijk not amused, maar zo hoorde wij in ieder geval niet dat gemiauw de hele tijd. De rit was erg mooi want naast de groene heuvels kwamen we ook nog langs een hele mooie waterval, een roedel aapjes langs de kant van de weg en als klap op de vuurpijl stond er een hele grote olifant in de struiken. Dat is weer eens wat anders dan een jaar lang kamelen (ook leuk hoor!)

Na een rit van 5 uur kwamen we aan in Lira, onze nieuwe woonplaats. Toen we binnen reden vertelde Frans ons al:“de fietsers zijn hier de baas en als auto moet je je maar aanpassen.” Overal reden inderdaad fietsen kriskras door elkaar heen (wel enigszins linkrijdend als oude Engelse kolonie). Zelfs de taxies zijn hier fiesttaxies, genaamd boda-boda. De naam komt van vroeger toen dit vervoermiddel werd gebruikt om mensen van border naar border te vervoeren tussen Oeganda en Kenia. Lira is een klein stadje wat allemaal makkelijk te belopen is. Zeker voor Machiel als vervente wandelaar is dit erg relaxed, maar omdat je in het begin nog niet weet waar alles is zijn die boda-boda’s wel handig. Het ziet er wel erg grappig uit zo’n grote blanke kerel achterop bij een dunne kleinere Afrikaan……BAM,op de pedaluh jonguh!

Het is hier ook ronduit veel goedkoper dan Niger. Voor een biertje (Bell, Nile Special, Club……onze Belgische collega’s hebben ons van een spoedcursus voorzien) betaal je omgerekend zo’n € 0,75 voor 0.5 liter, een colaatje € 0,25. Bord friet, vlees/vis en sla voor € 2,50 en de duurste maaltijd is tot nu toe € 6,- voor een mixed grill. Mooie rieten veranda stoelen verkopen ze hier voor € 1,50 per stuk en tijdens de huizenjacht konden we een MEGA villa krijgen voor € 300,- met uitgebreid gasten/personeelsverblijf erbij. Wij doen het uiteraard niet voor minder………..ahum....we hebben toch maar gekozen voor een leuk onderkomen van onze stand waar we ons niet elke keer in verdwalen. Maar wat een prijzen hier……………………… Niger,…. what the hell where we thinking!! (aldus Machiel).


Volgende keer meer over Sara’s werk, ons nieuw huis en de ontknoping of onze onbegeleide vracht vanuit Nederland EN/OF onze vracht uit Niger de eindstreep Oeganda gaat halen of ergens mensen blijmaakt in de bush van Tsjaad of Soudan.

Sara & Machiel Peeters
sarafilius@hotmail.com +256 – 77 46 47 848
smeichel_new@hotmail.com +256 – 77 46 47 870
FAPAD, P.O.Box 73 Lira, Uganda